સ્વતંત્રતા, દે વરદાન એટલું : ન હીન સંકલ્પ હજો કદી મન; હૈયું કદીયે ન હજો હતાશ; ને ઊર્ધ્વજ્વાલે અમ સર્વ કર્મ રહો સદા પ્રજ્વલી, ના અધોમુખ; વાણી ન નિષ્કારણ હો કઠોર; રૂંધાય દૃષ્ટિ નહિ મોહધુમ્મસે; ને આંખમાંના અમી ના સૂકાય; ન ભોમકા ગાય વસૂકી શી હો ! વાણિજ્યમાં વાસ વસંત લક્ષ્મી, તે ના નિમંત્રે નિજ નાશ સ્વાર્થથી.

સ્ત્રીઓ વટાવે નિજ સ્ત્રીત્વ ના કદી, બને યુવાનો ન અકાલ વૃદ્ધ, વિલાય ના શૈશવનાં શુચિ સ્મિતો; ધુરા વહે જે જનતાની અગ્રીણો, તે પંગતે હો સહુથી ય છેલ્લા; ને બ્રાહ્મણો- સૌમ્ય વિચારકો, તે સત્તા તણા રે ન પુરોહિતો બને.

અને થઈને કવિ, માગું એટલું ના તું અમારા કવિવૃંદને કદી ઝૂલંત તારે કર પીંજરાના બનાવજે પોપટ- ચાટુ બોલતા. સ્વતંત્રતા, દે વરદાન આટલું.

-ઉમાશંકર જોશી



0 views today | 48 total views | 116 words | 0.61 pages | read in 1 mins


Disclaimer: All the stories, poems and images used on this website, unless otherwise noted are assumed to be in the public domain. If you feel your image or story or poem should not be here, please email us to [email protected] and it will be promptly removed.
Note: We do not use any of our content for commercial purpose.